من خودم نرفتم خود مقاله ها رو بخونم ولی کسی که کیس رو مطرح کرده مطلبشو یه جوری نوشته که انگار یه خورده عجله داره و اگر ادله محکمی داره به نظرم خوب این ادله رو ارایه نکرده.
جالب اینه که جرس هم فوری مقاله رو بدون بررسی مستقل کار کرده و لااقل اگر بررسی کردن تو مطلبشون اشاره ای نشده. در ضمن به منبع اصلی مطلب هم اشاره ای نکردن و فقط چند جمله رو پس و پیش و کم و زیاد کردن. معلوم نیست اصلا با خود آقای رسولی، که هیچ اشاره ای به کیستی وچیستیشون نشده، صحبتی کردن یا نه. بیشتر به نظر میاد که  مرتکب یه سرقت از نوع غیر علمی شدن.

مقاله اصلی

خلاصه مقاله خانم دستجردی

مقاله شاهین رسولی زننده اتهام

پوشش جرس

اینکه چنین انگاشته می شود، موفقیت بزرگ ماست.

شفاف سازی، دشمنِ دشمن و غبارآلودگی كمك به دشمن است و این، یك شاخص و معیار برای عملكرد همه افراد و جریانها و به ویژه خواص است.

موضع گیری علنی در مقابل نقاط ضعف، بسیاری از مواقع به حل مشکل کمکی نمی کند بنابراین و براساس منطق، فقط هنگامی که چاره دیگری نباشد باید در مقابل نقاط ضعف، موضع علنی گرفت.

به نظرم بیشتر باید به این نکته دقت کرد. بله من هم موافقم که در مناظره ای که واقعا مناظره باشه مقداری از حقایق بیان میشه و این میتونه به کم کردن از میزان عصبیت بیانجامه.

اما مگه این چیز بدیه؟ کم کردن از عصبیت نتیجه اش اضافه شدن به تعقله. به نظر شما ما 25 خردادمعترضین بهتری بودیم یا روز عاشورا؟

نگران نباشید، لازمه اعتراض عصبیت نیست، بالعکس نگران هر چیزی باشید که تعقل رو به حاشیه میرونه.

به نظرم به غیر از بقا، اصیل ترین اصلی که حکومت به آن پایبند است، حفظ ظاهر است. حکومت در همه زمانها از هر واقعه  تفسیری ارايه میکند که در آن حقانیت خود و باطل بودن طرف مقابل نتیجه گیری شود. این حقانیت هم به ذات قدسی حکومت ارجاع داده میشود. اگر در آن واقعه خود حکومت دخیل باشد، قابلیت ارايه چنین تفسیری، یکی از فاکتورهای اصلی تصمیم سازی حکومت میشود. در چنین محیطی از هرگونه تصمیمی که به پذیرش خطا و اذعان به تخلف از جانب حکومت منجر شود، اجتناب می شود.

واضح است که ابعاد بیشتر و پیچیده تری در تصمیم سازی حکومت دخیلند ولی من در این نوشته این اصل را به عنوان سقف انعطاف حاکمیت در نظر گرفته ام و با تحلیلی تک بعدی، با فرض اینکه حکومت بخواهد این بیانیه را مبنای مصالحه قرار دهد، به امکان و نحوه پذیرش بندهای بیانیه هفدهم آقای موسوی می پردازم.

۱- اعلام مسئولیت پذیری مستقیم دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه
چنین اعلامی به صورت عمومی از آن رو که متضمن پذیرفتن اتهام حمایتهای غیر معمول از دولت است، به نظر من غیر ممکن است. ولی سیگنالهای پشت پرده میتواند به سخت گیری بیشتر مجلس و سایر سازمانها در مورد دولت بیانجامد.

۲- تدوین قانون شفاف و اعتماد برانگیز برای انتخاباتها
با توجه به سایقه تشکیک آقای کروبی و به خصوص آقای هاشمی در انتخابات ماقبل آخر و آقای رضایی در انتخابات اخیر به نظرم بازنگری در جهت شفافتر کردن نحوه شمارش و تجمیع آرا غیر ممکن نیست ولی با توجه به حمایتهای شخص آقای خامنه ای از نظارت استصوابی ملغی شدن آن دور از ذهن است.

۳- آزادی زندانیان سیاسی و احیاء حیثیت و آبروی آنها
به نظرم آزادی تدریجی و به مرور زمان زندانیهای سیاسی با احکام تعلیقی و غیره غیرممکن نیست اما روندی که در آن قوه قضاییه بخواهد به اشتباه خود اعتراف کند رخ نخواهد داد. بنابراین از اعاده حیثیت خبری نخواهد بود.

۴- آزادی مطبوعات و رسانه ها و اجازه نشر مجدد روزنامه های توقیف شده
آزادی مطبوعات هم یکی دیگر از مسایلی است که آقای خامنه ای شخصا در آن وارد شده اند هر چند شاید بتوان بدون اعتراف به اشتباه، در صورت ضرورت، کمی فضا را بازتر کرد.

۵- برسمیت شناختن حقوق مردم برای اجتماعات قانونی و تشکیل احزاب و تشکل ها
اجازه دادن برای تجمعات رسمی، گرچه در صورت وجود مقداری تعقل نزد حاکمیت راهکاری است که میتواند فشار زیادی را از دوش حکومت بردارد، با توجه به جبهه گیری همه ارگانهای حکومتی در به رسمیت نشناختن معترضین از روز اول به راحتی توجیه پذیر نخواهد بود. علاوه بر این مشروعیت مورد علاقه حکومت یعنی مشروعیت خیابانی را به چالش میکشد و به نظرم پذیرفتنی نخواهد بود.

سوال اینجاست که آیا این حد از انعطاف میتواند مبنای مصالحه و اقناع معترضین قرار گیرد؟