این نوشته در مورد فیلم اخیر صدا و سیما در مورد کشته شدن ندا آقا سلطان است. اول که خبر ساخته شدن چنین فیلمی به گوشم خورد حالت عصبانیت بهم دست داد. ولی بعد که فیلم رو دیدم به نظرم نسبت به قبل خیلی جهت گیری بهتری داشت. تهیه کنندگان فیلم در مقابل مامورین یا دروغهای قبلی نظام رویکرد چالشی ندارند و از این جهت نوعی جانبداری از نظام به چشم میخورد. اما از طرف دیگر فیلم حداقلهایی از استانداردهای خبرنگاری را رعایت میکند که در روایتهای قبلی خروجیهای نظام که صرفا برای سر و صدا کردن ساخته و پرداخته شده بودند به چشم نمیخورد:
۱- فیلم بر اساس مشاهدات و مستندات است نه تخیلات
۲- طرفهای درگیر با ذهنیتهای متضاد در آن حضور دارند – گرچه فکر نمیکنم همکار آرش حجازی به اندازه عباس کارگر جاوید در مورد آنچه فکر میکند آزادی ابراز عقیده احساس میکرده است
۳- با شاهدان عینی پزشکان اورژانس و پزشکی قانونی صحبت شد – گرچه اصرار بیش از اندازه ای در مورد زیر سوال بردن عملکرد پزشکی آرش حجازی به چشم میخورد.
۴- فیلم در مورد اینکه چه کسی ندا را کشته نتیجه گیری نمیکند و از اینکه بگوید نمیداند خجالتی نمیکشد
غیر از جهت گیریهای جانبدارانه البته نکات منفی دیگری هم هست. مثلا مشخصا گفته نمیشود که تحقیقات در زمینه این قتل در چه مرحله ای است. مسوول پرونده کیست؟ آیا اصلا عباس کارگر جاوید مورد بازجویی قرار گرفته است یا نه؟
با وجود همه این ضعفها به نظرم میشود گفت که نشانه بارزی از سو نیت در فیلم نیست. به نظرم مهم است که این فیلم را به عنوان قدمی هرچند کوچک به سوی روشن شدن حقیقت در نظر بگیریم. تصور کنید به جای دروغهای شاخدار متولیان اولین واکنش نظام چنین فیلمی بود. آیا بازهم با همین عصبیتی که در فضای مجازی به چشم میخورد به آن واکنش نشان میدادیم؟ مهم است که یادمان باشد که روشن شدن حقیقت غیر از دعوای ما و نظام است.
وقتی جیغهای چوپان دیگر خریداری نداشت مقصر خود او بود ولی گاهی فراموش میکنیم این گله گوسفندان بود که تاوان نهایی را داد.
